Zaskakujący finał miała sprawa samobójstwa trzeciego z oskarżonych o porwanie i zabójstwo Krzysztofa Olewnika. Pod naciskami opozycji ugiął się sam minister Ćwiąkalski. Złożył rezygnację, którą premier Tusk przyjął. Razem z Ćwiąkalskim zdymisjonowani zostali wiceminister Marian Cichosz, prokurator krajowy Marek Staszak i szef Służy Więziennej Jacek Pomiankiewicz i dyrektor ZK w Płocku. A więc, głowy posypały się równo.

Zdymisjonowanie dyrektora ZK wydaje się jak najbardziej słuszne, nawet zwolnienie szefa Słyżby więziennej jest na miejscu, ale żeby poddawał się sam minister? Ćwiąkalski nie wyglądał na człowieka, który przejmuje się lamentami opozycji więc jego decyzja dziwi tym bardziej. Wygląda na to, że czekał po prostu na pretekst, żeby odejść. Miał w planach reformy, dużo o tym mówił. Wielu ludzi wiązało z nim spore nadzieje. Gówno z tego wyszło. Być może nie miał sojuszników w partii. gotowych na odważne reformy a być może po prostu zadanie go przerosło, był się za cienki. Jego ministrowanie to głównie bicie piany i utarczki ze Zbyszkiem Zero. I chyba za bardzo go to pochłonęło. Tak zostanie zapamiętany.

Ze zgrozą wysłuchuje kolejnych plotek, informujących o tym, kto miałby zająć miejsce Ćwiąkalskiego. Nazwiska Pitery czy Karpiniuka nie wywołują śmiechu a przerażenie. Wyobrażacie sobie tych błaznów pełniących tak ważną funkcję? Co by o byłym ministrze nie mówić, to doktorem habilitowanym nauk prawnych jest. Na prawie zna się doskonale a do tego jest człowiekiem jak najbardziej poważnym. Czego o Piterze czy Karpiniuku powiedzieć nie można. Na szczęście te plotki pozostaną jedynie nimi. Nie możliwe jest,że by Tusk był tak głupi i wyznaczył na ministra sprawiedliwości kogoś z wymienionej dwójki. Póki co obowiązki ministra pełni dotychczasowy zastępca Ćwiąkalskiego - Jacek Czaja.